“Düne dönmenin faydası yok, çünkü o zamanlar farklı bir insandım.” Alıce

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
yukarı

Leyla Gencer

2008’in bugününde Milano’da hayatını kaybeden Türk operasının yüzü, sesi ve onuru, uluslararası başarılarıyla hepimizi gururlandıran, yetenekli, azimli bir kadın; Leyla Gencer! Leyla Gencer bir Diva dan ötesidir. O ‘Evrenin Sesi’dir. Öyle bir hissi vardır ki evrenden varlığınıza enerjinin geçişini bahşeder size. Sesindeki zenginlik, o muazzam ton, elinden tutup evreni gezdirir bazen.

Leyla Gencer araştırmacı, zarif, kültürlü, zeki, mizah yönü gelişmiş, dürüst, cömert ve değerli bir insandır. Öyle olmasa dünyanın en önemli operası La Scala onun evi, Maria Callas, Joan Sutherland gibi sopranoların sahnede olduğu bir dönemde dünya çapında bir isim olabilir miydi? Mümkün değil. İnsana masal gibi geliyor biliyorum ama bu özelliklerle ve eylemlerle mümkün ama kabul, bir Leyla Gencer olmak kolay değil elbette! O sanki direncin, kendine güvenmenin, ısrarın, adanmışlığın hikayesi.

Hiç kuşkusuz her ülkede, opera dünyasında dönen rekabetler onun da önüne konmuştur. O sesiyle, bilgisiyle, kişiliğiyle hepsini yenen bir güçlü, öncü ve inançlı bir yetenektir kendisi. Yaklaşık otuz beş sene sahnede olmak! Ankara’dan önce Napoli sonrasında da La Scala başta olmak üzere baş soprano olarak dünyanın her biri önemli sahnelerden bir serüven gibi hayatı. Mozart, Prokofiev, Verdi, Rossini gibi farklı yapıda eserleri idare etmiş olsa da Donizetti ile hatırlanır. Onu farklı hissediyor ve seviyor olsa gerek. Ruhun gel gitlerini, gerçek dışılık, delilik, dram, o hassas coşkudan etkilendi belki.

“Biz” olmak, “Ben” olabilmekten geçer. “Ben” olabilmek hakikati aramaktan, kendini keşfetmekten…Ben kendimi keşfettikçe güzelleştim. Ben kendimi keşfettikçe evreni keşfettim. Ben evreni keşfettikçe öfkemi dindirdim. Hakikatin ne kadar yakınımda durduğunu, önümdeki engeller nedeniyle göremedim. Korkularımın yerine merakımı koydum ve elime kalemi aldım üç sene önce… Bitmek tükenmek bilmeyen merakım yolumu aydınlatan ışık oldu, kitaplar en yakın arkadaşlarım, bugün hayatta olmayan binlerce deha dostum oldu… Hiçbirini kendime saklayamazdım. Bu kadar bencil olmak, insanın yaradılışına tersti. Hakikatin nerede durduğunu görüyorum artık, beni hiçbir güç ondan alıkoyamaz…İnanın! Cesur olun! Dönüşün! Değişime ayak uydurun! Gelecek biz’im, çünkü zaman biz’iz.

YORUM YAP